( تعداد نمایش : 1704 )

عملگرهای رابطه ای جاوا

این عملگرها تعیین کننده رابطه ها بین یک عملوند با عملوند دیگر هستند. بطور
مشخص ، آنها تساوی یا ترتیب بندی (ordering) را معین میکنند. عملگرهای رابطه ای
را در زیر نشان داده ایم :
نتیجه آن عملگر

مساوی با ==
نامساوی با !=
>بزرگتر از
<کوچکتر از
بزرگتر از یا مساوی با = >
کوچکتر از یا مساوی با = <

حاصل این عملیات یک مقدار boolean است . از عملگرهای رابطه ای بخصوص در
عباراتی که دستور if و انواع دستورات حلقه ای را کنترل می کنند ، زیاد استفاده
می شوند .
هر نوعی در جاوا شامل اعداد صحیح ، ارقام اعشاری ، کاراکترها و عبارات بولی
را می توان بوسیله آزمون تساوی == و آزمون عدم تساوی != مقایسه نمود . دقت
نمایید که در جاوا ( نظیر Cو C++و ) تساوی توسط دو علامت تساوی و نه یک علامت
نشان داده می شود . ( بیاد آورید که علامت تکی تساوی یک عملگر انتساب است . )
عملگرهای ترتیب بندی فقط برای مقایسه انواع عددی بکار می روند . یعنی فقط
عملوندهای اعداد صحیح ، اعداد اعشاری و کاراکترها را می توان مقایسه نمود و
و تعیین کرد که کدامیک از دیگری بزرگتر یا کوچکتر است .
گفتیم که نتیجه تولید شده توسط یک عملگر رابطه ای ، یک مقدار boolean است .
بعنوان مثال ، کد قطعه ای زیر کاملا” معتبر است :

+ int a = 4;
+ int b = 1;
+ boolean c = a < b;

در این حالت ، جواب b
اگر سابق برنامه نویسی C++/C دارید ، به نکته زیر توجه نمایید . در C++/C
این نوع از دستورات بسیار رایج است .

+ int done;
+ //…
+ if(!done … )// Valid in C/C++
+ if(done … )// but not in Java.

در جاوا ، آن دستورات باید بصورت زیر دوباره نویسی شوند :

+ if(done == 0 … )// This is Java-style.
+ if(done != 0… )

علت آن است که در جاوا صحیح و ناصحیح (true and false) مشابه C++/C تعریف
نشده است . در C++/C صحیح هر مقدار غیر صفر و ناصحیح معادل صفر است . در جاوا true
و falseو مقادیر غیرعادی هستند که ربطی با صفر یا غیرصفر ندارند. بنابراین
برای آزمون صفر و غیر صفر، باید بطور صریح یک یا چند عملگر رابطه ای را استخدام

دیدگاه خود را بیان کنید.

باید وارد سایت شده باشید برای دیدگاه دادن