مقدمه
XML مخفف زبان نشانهگذاری قابل گسترش میباشد. این زبان یک زبان نشانهگذاری جدید است که توسط کنسرسیوم وب برای غلبه بر محدودیتهای زبان HTML بوجود آمده است. کنسرسیوم وب سازمانی است که مسئول نگهداری استاندارهای موجود در زمینه وب میباشد که از مهمترین این استاندارها میتوان به HTML اشاره کرد.
HTML به طور قطع رایجترین زبان نشانهگذاری میباشد. بر طبق برخی گزارشات هم اکنون چندین میلیارد صفحه وب با فرمت HTML توسط محدوده وسیعی از ابزارها شامل مرورگرها، ویرایشگرها، نرمافزارهای پست الکترونیک و غیره پشتیبانی میشود. در ابتدا کاربرد وب تنها در انتشار مدارک علمی بود ولی امروزه تا حد یک رسانه ارتباطی در حد تلویزیون و کتاب رشد کرده است. برای پاسخگویی به این همه مخاطب.
HTML چندین بار گسترش یافته و برچسبهای جدیدی به آن اضافه شده است. برای مقایسه, توجه داشته باشید که اولین ویرایش HTML تنها شامل ۱۲ برچسب بود در حالیکه جدیدترین ویرایش آن (HTML 4.0) بدون احتساب برچسبهای ویژه مرورگرهای خاص، بالغ بر ۱۰۰ برچسب دارد. علاوه بر این مجموعهای از زبانهای برنامهنویسی نیز مانند ASP, CGI, JAVA برای استفاده تعاملی از وب بوجود آمده است.
با وجود تمام قابلیتهایی که برای HTML برشمردیم این زبان دارای نقاط ضعفی است که رشد آن را با محدودیت مواجه کرده است. HTML به مجموعهای با بیش از ۱۰۰ برچسب تبدیل شده که آن را تبدیل به زبانی پیچیده کرده است. ترکیب برچسبها تقریباً نامحدودند و بعضاً ترکیبهایی وجود دارند که حاصل نمایش آنها بر روی مرورگرهای مختلف متفاوت است. علاوه بر این علیرغم ۱۰۰ برچسب موجود در این زبان، نیازهای امروزه برچسبهای بیشتری را برای کاربردهای مختلف طلب میکنند.
کاربردهای تجارت الکترونیک به برچسبهایی برای توصیف کالا، قیمت ، نام، آدرس و غیره احتیاج دارند. موتورهای جستجو به برچسبهای دقیقتر برای کلمات کلیدی و توضیحات دادهها احتیاج دارند و کاربردهای امنیتی نیاز به برچسبهایی برای امضاهای دیجیتالی دارند. به طور کلی تمامی کاربردها برای نیازهای خود احتیاج به برچسبهای خاصی دارند که توسط HTML پشتیبانی نمیشود.
جدا از کاربردهایی که احتیاج به اضافهکردن برچسبهای جدید به HTML دارند، کاربردهایی نیز هستند که تعداد برچسب کمتر HTML یکی از نیازهای اساسی آنها میباشد. برطبق پیشبینی کنسرسیوم وب در سال ۲۰۰۳و ۷۵% استفاده کنندگان از وب از وسیلهای غیر از کامپیوتر شخصی مانند تلفن همراه برای دسترسی به وب استفاده خواهند کرد. توان پردازش این وسایل خیلی کمتر از یک کامپیوتر شخصی میباشد و بنابراین چنین وسایلی قدرت پردازش زبان پیچیدهای مانند HTML فعلی را ندارند چه رسد به این که برای پشتیبانی کاربردهای خاص برچسبهای بیشتری هم به آن اضافه شده باشد.
مشکل دیگر HTML این است که برای قالببندی یک صفحه به تعداد زیادی برچسب احتیاج است و در اکثر موارد صفحاتی مشاهده می شود که حجم علائم نشانهگذاری در آنها بیشتر از محتوای آنهاست که همین امر سرعت دستیابی و نمایش این صفحات را به طور قابل ملاحظهای کم میکند.
زبان xml در سال ۱۹۹۷ توسط کنسرسیوم وب برای رفع محدودیتهای موجود در HTML و اضافه کردن قابلیتهای جدید بوجود آمد. تفاوت اصلی XML با HTML در این است که XML سعی دارد دادهها را طوری نشانهگذاری کند که معنای آنها حفظ شود و در حالیکه HTML دادهها را طوری نشانهگذاری میکند که قابل نمایش برای مرورگرها باشد. در واقع تاکید XML بر روی معنای دادههاست در حالیکه تاکید HTML بر نمایش داده میباشد. به منظور حفظ معنای دادهها XML ابر داده(MetaData ) توصیف کننده دادهها را نیز همراه آنها ذخیره میکند.
XML زیر مجموعه ساده شدهای از زبان SGML میباشد. SGML یک زبان عمومی و پیچیده برای نشانهگذاری دادههاست که در دهه ۸۰ بوجود آمد و پدر زبانهای نشانهگذاری محسوب میشود. قابلیتهای زیاد این زبان آن را بیش از اندازه پیچیده کرده است بطوری که کنسرسیوم وب آن را بعنوان جانشین HTML مناسب ندانسته و تصمیم گرفت زیر مجموعه ساده شدهای از آن را با نام XML جانشین HTML کند. XML را در واقع یک ابر زبان نامیده میشود چرا که کاربر بسته به نیازهایی که دارد میتواند با استفاده از آن زبان نشانهگذاری جدیدی برای نشانهگذاری دادههایش ایجاد کند.
XML همچنین قادر است ساختار دادههای ذخیره شده را نیز بهمراه معنای آنها حفظ کند. این زبان دارای هیچ برچسب از پیش تعریف شدهای نیست و تمامی برچسبها برحسب نیاز توسط کاربر تعریف میشوند. قابلیتهای XML و اجزاء همراه آن، این زبان را به زبان قابل حمل و استاندارد برای کاربردهای مختلف تبدیل کرده است.
دیدگاه خود را بیان کنید.
باید وارد سایت شده باشید برای دیدگاه دادن